Selecteer een pagina

Voorbeeld werk

Werkneemster Claudine, (altijd een gedreven en enthousiaste secretaresse ) komt met pijnlijke nek en schouders, is nu paar weken thuis. Stemming is mat en wat verdrietig.

Ze is bij neuroloog en fysiotherapeut geweest. Neurologisch onderzoek laat geen afwijkingen zien en oefeningen van fysiotherapeut helpen nauwelijks.

Ze kan nauwelijks haar kindje van 1,5 jr optillen.

We gaan aan de slag.

De basisstand: een mindfulness-oefening waarmee iedere sessie begonnen wordt. Het doel van de oefening is in het moment , hier en nu te voelen wat er is, zonder oordeel en je niet af laten leiden door geluiden, gedachten,  associaties.  Lastig voor Claudine, want het lukt haar niet 1,2,3, maar aandacht en het “er laten zijn” en keer op keer herhalen hiervan, geeft haar wel wat rust. Echter: haar schouders lijken wel steeds meer pijn doen.

Hoe meer we aandacht besteden aan haar schouders hoe erger het wordt. Dit verdragen en het er laten zijn, zonder boos op zichzelf ( haar schouders) te worden is een lastige opgave.

Het voelt alsof ze de last van hele wereld op haar schouders heeft.

Wanneer we deze last verder onderzoeken en eens van haar schouders afhalen: kiest Claudine een symbool ( zware medicinbal) en legt die een meter voor zich neer.

Ze wendt zich wat af van de bal, voelt zich direct verlicht in haar schouders en wil liefst niets meer te maken hebben met deze last. Zo eenvoudig is het helaas niet, wanneer ze contact maakt en vraagt waarom de last haar zo’n pijn bezorgd. Is het antwoord: dat ze zich niet serieus genomen voelt door o.a. haar leidinggevende, maar ook niet door haar partner en zelden voor zichzelf opkomt. Ze neemt alles aan, “nee” komt niet voor in haar vocabulaire.

Claudine barst in tranen uit. Ze voelt voor het eerst dat zij zichzelf en daarmee haar eigen lichaamssignalen (in dit geval pijn) niet serieus neemt. Hoe kunnen anderen dat dan wel?

Dit is jaren wel goed gegaan, totdat er een babytje kwam en zij op dezelfde manier doorging, toen werd de draaglast hoger en haar draagkracht wat minder ( o.a. door gebroken nachten)  en zei haar lijf: “Ho stop tot hier en niet verder”. Vanaf het moment dat zij dit erkent en voelt, lijkt de medicinbal na eerst veel zwaarder en groter, daarna wat minder zwaar te worden.

Behandeldoel 1 is erkennen van lichaamsignalen en hen serieus nemen.

Als huiswerk krijgt Claudine mee: registreren a.d.h.v. van een formulier wanneer de klachten in schouders aanwezig zijn/erger worden en in het moment nagaan wat de aanleiding is.

Zodra het mogelijk is gaat Claudine weer voor paar uur per dag naar het werk om ook daar goed te registreren wat er met haar gebeurt.